„Teraz, gdy przyszedł nagle ów ból w podbrzuszu, było już za późno przepłynąłem przez życie crawlem, często z wysiłkiem i w potach, ale zawsze bez cierpienia. Leżąc samotnie wśród nocy wsłuchiwałem się w tępy ból z przerażeniem, ale i z pewną przyjemnością dopiero teraz moje życie nabierało wymiarów pod lśniącą płaszczyzną. Sprawdziły się młodzieńcze domysły cierpienie okazało się jedynym kluczem do zrozumienia. Niestety, przychodziło za późno, by coś naprawić czy zmienić. W tę jedną noc z soboty na niedzielę przeżyłem więcej, niż przez wszystkie ruchliwe lata. W bólach pękała i spadała ze mnie zrogowaciała skorupa, narosła z czasem, odsłaniając różowe i uczulone ciałko. W tej metamorfozie było coś z prawidłowości przyrody z poczwarki, która wegetowała lata, wykluwał się motyl, by żyć parę dni. Moja motyla piękność, zapowiadająca rychły koniec, nie polegała na kształtach i barwach zaczynałem rozumieć i odczuwać.
Nad ranem zapadłem w półsen. Gdy oprzytomniałem, ból piłował nadal. Za oknem grzechotały pojemniki z mlekiem; zwykle dźwięk ten słyszałem powracając z nocnej zabawy. Nagle ogarnął mnie poranny optymizm w najgorszym razie, jeżeli diagnoza profesora znajdzie potwierdzenie, pozostało mi kilka tygodni życia, zanim definitywnie nie położę się w szpitalu, by dogorywać w bólach aż do wyczerpania całej listy bezskutecznych zabiegów. Cywilizacja obrazkowa podsunęła mi natychmiast gotowe schematy z kartotek scenarzystów, kiedy to bohater filmu wychodzi od lekarza z wyrokiem“(13)