„— Wszystko, co robisz, jest słuszne i dobre... z wyjątkiem światła i barwy. Jesteś urodzonym impresjonistą. To okazało się od pierwszego dnia, kiedy w Borinage wziąłeś ołówek do ręki. Popatrz na twoje rysunki! Popatrz na pociągnięcia pędzlem! Przed Manetem nikt tak nie malował! Spójrz na twoje linie! Nie zdarza się, abyś poprowadził choć jedną linię zdecydowanie i twardo. Przypatrz się twarzom, drzewom, chłopom, których malowałeś! To są twoje wrażenia, impresje. Są one szorstkie, niedoskonałe, noszą piętno twojej osobowości. To właśnie impresjonizm. Impresjonista nie naśladuje innych, nie poddaje się niewolniczo regułom i prawidłom. Jesteś malarzem swojej epoki, Vincencie, i jesteś impresjonistą, bez względu na to, czy ci to odpowiada, czy nie.
—Och, Theo!
— Twoje prace znane są młodym malarzom, którzy się liczą. Mam na myśli nie tych oczywiście, co sprzedają swoje obrazy, lecz tych, którzy robią wielkiej wagi doświadczenia. Chcieliby cię poznać. Będziesz mógł się od nich nauczyć paru cudownycli rzeczy.
—Znają moje prace! Młodzi impresjoniści znają moje prace
Vincent podniósł sic i ukląkł; w ten sposób lepiej mógł się przyjrzeć bratu. Theo pomyślał o dniach w Zundert, gdy bawili się razem na podłodze w dziecinnym pokoju.“(3)