„— Oto one... Czy to możliwe, abym po doświadczeniu odzyskał je z powrotem
— W wypadku, gdyby nie był potrzebny ogień...
— Rozumiem — odparł kardynał. — W takim razie postarałbym się o inne. Czy mogę jednak już dzisiaj otrzymać odpowiedź Jestem bardzo niecierpliwy...
—Trzeba najpierw dokonać próby, książę. Balsamo wziął włosy i szybko poszedł do Lorenzy.
— Znać więc będę — mówił do siebie idąc — tajemnice królowej, znane mi będą ukryte zamiary Boga.
I nim jeszcze przekroczył próg tajemniczego pokoju, w którym znajdowała się Lorenza, uśpił ją. Przywitała go więc czułym uściskiem.
Z trudem uwolnił się z jej objęć. Nie wiedział, co było dla niego boleśniejsze czy wyrzuty pięknej Włoszki, kiedy była świadoma, czy jej pieszczoty w stanie hipnozy.
Wyzwoliwszy się z uścisku pięknych ramion młodej kobiety, które oplatały jego szyję, rzekł wkładając jej do rąkpapier, w który owinięte były włosy
— Droga moja Lorenzo, czy możesz mi powiedzieć, czyje to włosy
Lorenza przyłożyła je najpierw do swych piersi, potem do czoła, bo chociaż oczy miała otwarte, w czasie snu doświadczała jasnowidzenia piersiami i czołem.
— O, dostojna to głowa, której skradziono te włosy — powiedziała.
— Powiedz raczej szczęśliwa.“(6)